1. Nalbendê ecemî xwe li ser kerên kurdan hînî lêxistina nalan dike.[1]

Li gorî vê gotina pêşiyên tirkan, divê kesê ecemî malê xwe telef neke û ecemîtiya xwe li ser malê kurdan biceribîne. Lewre hingî ku tirkan erdê Mezra Botan lewitandiye, mirovên xwe yên ecemî bi ser navê “Peywira Rojhilatê (Şark Gorevi)” şandine ser serê kurdan û ew perwerde kirine; paşê ev kesên perwerdekirî li herêmên rojavayê Romê peywirdar kirine. Wekî nimûne bijîjkekî ecemî tê Kurdistanê, qaşo kurdan tedawî dike û bi salan li wir dimîne. Di vê navberê de çiqas nexweş bi boneya tedawiya xerab seqet û nivîşkan mabin ji kîsê kurdan diçe.

Her wekî her kes jî dizane hukimeta tirkan a desthilatdar jî xwe êdî hoste dihesibîne. Çima ku ev sê car in tê ser hukim rayedarên wê daxuyaniyan didin û dibêjin ku êdî dewra şagirtiya wan qediyaye û ew bûne siyasetmedarên pispor. Bi vî awayî mirov baş tê digihêje ku ev siyasetmedar bi sayeya kurdan bûne siyasetmedarên pispor.

Ji aliyekî din ve artêşa tirkan jî bi riya xizmet û olama cehşên kurd xwe li ser erdnîgariya Kurdistanê perwerde kirin.

2. Gava rûnê kurdan zêde be, hem jê dixwe û hem jî li rûyê xwe dide.[2]

Li gorî vê gotina pêşiyên tirkan jî kurd bêhiş in; qedrê destkeftiyên xwe nizanin û van destkeftiyan di riyên bêrûmet de dêrz û israf dikin. Lewre divê tiştek nekeve destê kurdên bêhiş. Wekî nimûne, ev çend sal in ku televîzyoneke kurdan a bi kurdî tunebû; dewletê bexşîşek da kurdan û şabaşa TRT6ê pêk hat. Li gorî feraseta vê gotina pêşiyên wan divê huqûqa vê bexşîş û şabaşê tunebûya û bi qanûnekê nehata parastin. Lewre vekirina vê qanala bişaftinê bi huqûqa metresan hate ferzkirin.

Siyasetmedarên tirkan pişta xwe dan avakirina vê qanalê û mafên kurdan ên kolektîf înkar kirin. Ev înkara xwe jî wiha rave kirin: “Êdî dewra red, înkar û asîmîlasyonê qediyaye, pirsgirêka kurd hatiye çareserkirin û pirsgirêkên kurdan ên yeko yeko li benda çareserkirinê ne.” 

Li gorî wan ew kurdên ku bi berxwedana salan hinek destkeftî qezenc kirin, destkeftiyên wan ji aliyê hinek kurdên çavçil û bêhiş ve hatin dêrzkirin.  

3. Ji darê maşe, ji kurdan paşe çênabe. [3]

Li gorî vê gotina pêşiyên tirkan jî çawa ku ji darikan maşe çênabin her wisa ji kurdan jî paşe çênabin. Naveroka vê gotinê di dema Kolemendên Misirê de hatiye dagirtin. Di dema Dewleta Eyûbiyan de kurd fermandarên artêşê û tirk jî koleyên ereban bûn û hejmara van koleyan gelekî zêde bû. Piştî lawazbûna hêza kurdan a li cîhana îslamê van koleyan bazda ser dika desthilatdariyê û neyartiya kurdan kirin. Neyartiya xwe jî li ser fermandarên leşkerî yên kurdan ceribandin. Bi rastî di hevoka vê gotinê de bi temamî 5 peyv hene û jê 3 heb kurdî ne; ango peyvên maşe, paşe û kurd bi zimanê kurdî ne. Zimanê tirkî yê ku evqasî mehkûmî zimanê kurdî ye gelo çima evqasî dijminahiya kurdan dike?

1. Dêla tirkên kole di wê demê de hatibû tevşokirin. Lewre qolo doza dêla xwe dike û qedr nade xwediyê vî tevşoyî.
2. Mareşalên wekî Ihsan Nûrî Paşe her çiqas fermandarên jêhatî bin û derbeyên mezin li tevgera tirkan xistibin jî, di dawiyê de ew kurd in û paşe nayên hesibandin. Divê paşe neyên hesibandin da ku efsaneya “tirkek bergindî cîhanê ye” bêwate û hundirvala nemîne. Lêbelê ev gotina wan dijberî gotineke Fatih Siltan Mihemed e ku dibêje: “Kesê ku dijminê xwe biçûk bibîne bi ser nakeve.”
3. Wisa dixuye ku tirk neyarên xwe biçûk nabînin û tenê wan biçûk dixînin da ku di dilê kurdan û di raya giştî ya cîhanê de meqama paşeyên kurdan nizm bibe.

                                ===== Dê bidome =====